Wystawa "Huculska ikona na szkle"
ze zbiorów Muzeum Narodowego we Lwowie, Muzeum Zamek w Łańcucie i lwowskich kolekcji prywatnych

Na wystawie prezentowane są przykłady tradycyjnego malarstwa na szkle z regionu Huculszczyzny XIX w. jak
i współczesne jego formy autorstwa ludowego twórcy Iwana Skowozdry z Rozwadowa /Lwowskie/. Tło ekspozycji ikon stanowią eksponaty sztuki ludowej z Galicji: rzeźby, ikony i krzyże drewniane, mosiężne krzyże i naszyjniki, figurki terakotowe, malowane kafle, tradycyjnie haftowane obrusy (rusznyki) i koszule (soroczki).
Wystawie towarzyszą wykłady: "Huculskie malarsto na szkle" Wasyla Otkowycza, Dyrektora Wydziału Kultury Miasta Lwowa oraz "Sztuka ludowa Galicji" Myrosława Otkowycza, Dyrektora Ośrodka Konserwacji Zabytków we Lwowie.

Pokaz kozackiej sztuki walki "Bojowy Hopak"
W wykonaniu instruktorów Centralnej Szkoły Bojowego Hopaka we Lwowie.

Bojowy Hopak jest fizycznym i duchowym systemem walki, który funkcjonował na Ukrainie przed wiekami. O jego istnieniu
i skuteczności świadczą historyczne zwycięstwa wojsk kozackich nad często liczniejszym przeciwnikiem. Stulecia obcego panowania i prześladowań na Ukrainie doprowadziły do zapomnienia metod tego systemu, dlatego do naszych czasów nie dotrwały formy walki i sposoby samodoskonalenia jakimi posługiwali się rycerze ruscy i Kozacy z Zaporoża.
Od roku 1985 datuje się odrodzenie Hopaka na Ukrainie. System i techniki walki i szkolenia zostały odtworzone na podstawie przekazów mistrzów kozackich rozsianych na terenie byłego ZSRR a także dzięki przetrwaniu do naszych czasów form i figur ludowych tańców ukraińskich zebranych przez Wołodymyra Piłata, założyciela Szkoły Bojowego Hopaka. System ten staje się obecnie na Ukrainie formą wychowania fizycznego i duchowego dzieci i młodzieży. Cieszą się coraz większą popularnością również w środowiskach emigracyjnych.
W pokazie wystąpią instruktorzy Lwowskiej Szkoły Bojowego Hopaka: Oleh Proć, Kateryna Tarnowska, Andrij Haczkewycz, Serhij Drużynowycz. W programie pokazy umiejętności solowych, walka z szablami, buławami, cepami
i sierpami.

"Irmosy" - koncert
W wykonaniu aktorów Teatru im. Lesia Kurbasa ze Lwowa:
Wołodymyr Kuczynski, Natalia Połowynka, Andrij Wodiczew, Oleh Stefan, Oleh Ciona

Harmonijna jedność Słowa Pańskiego i ludzkiego głosu dociera do głębin duszy i serca.
To modlitwa urodzona z Boskiego natchnienia i zwrócenie się do niego.
Pieśń-modlitwa staje się Drogą; śpiewając podążasz nią.

Irmosy (z greckiego heirmos - pieśń do Boga), inaczej monodia - to jednogłosowe śpiewy liturgiczne, bezcenne perły wczesnochrześcijańskiej ukraińskiej muzyki religijnej, które pojawiły się na Rusi Kijowskiej w czasach pierwszych chrześcijan. Przekazywane z ust do ust przez wiele pokoleń dotrwały do naszych czasów i stanowią unikalny skarb ukraińskiej muzyki sakralnej.
Teatr im. Lesia Kurbasa ze Lwowa został założony w 1988 przez Wołodymyra Kuczyńskiego oraz grupę młodych aktorów
i jest jednym z najciekawszych i najbardziej cenionych przez krytyków teatrów ukraińskich. Spektakle: "Łaskawy Erodij" H. Skoworody, "Zabawy dla Fausta" F. Dostojewskiego, "Wiśniowy sad" A. Czechowa, "Apokryfy" L. Ukrainki, "Chwała Erosowi" wg "Uczty" Platona i in. zdobywały nagrody na Ukrainie oraz na festiwalach teatralnych w USA, Anglii , Włoszech, Macedonii, Polsce, Albanii, Rosji, Rumunii i Francji.

Spektakl T. S. Eliot "Śmierć w katedrze" reż. Attyla Widniański
Aktorzy, żeński chór i grupa dziecięca z Teatru Ukraińsko-Węgierskiego z Berehowa /Zakarpacie, Ukraina/

W tym jednym z największych poetyckich tekstów literatury współczesnej poprzez dramat ofiary św. Tomasza ukazana jest istota religii i sensu ludzkiego istnienia. Spektakl jest poszukiwaniem formy, dzięki której można próbować odsłonić tą tajemnicę, poszukiwaniem języka, który odpowiadałby poetyckiej formie tekstu . Jeśli nie jest odpowiedzią to na pewno zadaniem najważniejszych pytań sobie i widzowi.
Oni nie wiedzą, co mówią i wy też tego nie zrozumiecie.
Ty wiesz i nie wiesz, cierpieć czy istnieć. Ty wiesz i nie wiesz co cierpienie-istnienie, istnienie-cierpienie.
Ale ten kto istnieje - nie cierpi, a kto cierpi - nie istnieje. I obydwaj są w tym odwiecznym ruchu.
Wieczne cierpienie - jemu wszystko podlega. Wszyscy oni w spoczynku i w ruchu.
Jak koło, które obracając się w miejscu stoi.

Projekcje filmów
Kultowe filmy kina ukraińskiego lat 70-tych z udziałem najwybitniejszego aktora tych czasów Iwana Mykołajczuka

"Cienie zapomnianych przodków"
reżyseria S. Paradżanow, zdjęcia J. Illjenko, tradycyjna muzyka huculska w aranżacji M. Skoryka, 1964, 98 min.
Kino Poetyckie; opowieść o rywalizacji dwóch huculskich rodów, tragicznej miłości Iwana i Mariczki.
Film nasycony fascynującą tradycyjną kulturą Hucułów z ich muzyką,tańcami, obrzędami i magią.

"Babilon XX"
reżyseria i muzyka I. Mykołajczuk, 1979, 100 min.
Kino Poetyckie; opowieść o doli narodu ukraińskiego w latach 30-tych XX w., jego życiu, psychice,
o postaci Fabiana - ostatniego stróża moralnych wartości narodowych, ludowego mędrca i filozofa.

"Propała Hramota"
reżyseria B.Iwczenko, zdjecia W. Zymowec, muzyka ludowa w aranżacji I. Mykołajczuka, 1972, 79 min.
Komedia; na motywach powieści M. W. Gogola, heroiczna i humorystyczna opowieść o pełnej przygód drodze kozaków Andrija i Wasyla z hetmańskim pismem do Carycy do Petersburga.